Over mij

Dishoek

Er gaat in mijn familie een klein verhaal over mij de ronde. In de zomer van 1966 waren we met het gezin twee weken op strandvakantie in Dishoek. Dat was ook toen al een druk strand waar de mensen met behoefte aan een plekje voor zichzelf, bereid waren de strijdbijl op te graven.

Ik word die zomer 4 jaar. Terwijl mijn leeftijdsgenoten zandkastelen bouwen, loop ik van het ene groepje Duitse of Nederlandse strandgasten naar het andere groepje om schelpen te laten zien of een praatje met hen aan te knopen. Benieuwd naar wat zij te melden hebben. Het zou een ontwapenende invloed hebben: strijdbijlen worden begraven. Het stukje strand dat in relatieve harmonie met elkaar omgaat wordt dag in dag uit steeds groter.

Een onbekende strandgast ziet een zongebruinde jongen met zoekende ogen en vraagt hem waar hij naartoe wil. De jongen kijkt hem verbaasd aan. ‘En waar kennen ze jou het best?’ Het jongetje wijst een kant op. Samen gaan ze op pad. ‘Kennen jullie deze jongen?’ Vraagt de vreemdeling aan de badgasten. ‘Jazeker, ik help wel even mee zoeken.’ 

Zo word ik door een onbekende gids met goede vragen en de hulp van de harmonieuze omgeving waaraan ik zelf heb meegebouwd, thuis gebracht.